از پشت شيشه همان را ميبينم که بدون آن
پس چرا اين حصار شيشه­اي را
ميان خودم و کوچه
ميان خودم و باران
خودم و گل
برندارم !؟
من هستم
و جاودانه­ام در آنچه آفريده­ام
با دستان خويش
دستاني که زخم عشق را دارند .... روي شاهرگ
نه گرمي دستاني ديگر را .... در ميان انگشتان....

در عشق، ابهامي وجود ندارد ـ
ابهام، در ماست.
نه تشريفاتي در عشق هست و نه فرضياتي فلسفي.
عشق، رهيافتي ساده و مستقيم به زندگي ست.
كلمه ي ساده و بي پيرايه ي عشق.
معجزه اي را در خود نهفته دارد.
مهم نيست كه به چه كسي عشق مي ورزي،
متعلق عشق موضوعيت ندارد.
آنچه مهم است اين است كه
بيست و چهار ساعت روزت را عاشقانه سپري كني،
همان طور كه در بيست و چهار ساعت روزهايت،
بي استثنا نفس مي كشي

اگرمرا به حريمت راهی بود ؛
به اعماق قلبت می آمدم و اندوهش را سراسر می زدودم. . .
اگر مرا به حريمت راهی بود ؛
بر مژگانت می نشستم
و از قاب چشمانت دنيارا زيبا تر می ديدم  ...
اگر مرا به حريمت راهی بود ؛
شانه ای می شدم
و در ژرفای شبهای گيسوانت به آرامش می رسيدم ...
اگر مرا به حريمت راه بود ؛
در لايه لايه ی خيا لت می تنيدم

 ونام ونشان رقيب را می کاويدم . . .
 اگر مرا به حريمت راه بود ؛
به روی گونه های لاله گونت می خزيدم
و همراه با تبسم های شيرينت قله های ابتهاج را در می نورديدم...                           اگر مرا به حريمت راه بود ؛
بر لبانت می نشستم و ترانه ی عشق و شيدايی را نجوا می کردم ...  
اگر مرا به حريمت راهی بود ؛

پوپکی می شدم و شب تا به صبح در کنار بسترت می آرميدم ...
اگر مرا به حريمت راهی بود ؛
بر خامه ی قلمت جاری می شدم ؛
بر سپيدی صفحه ی کاغذت می چکيدم
و می نگاشتم که :
نازنينم ! آيا مرا به حريمت راهی هست !؟